Interne Training Pipa, Stafford

In augustus hebben we na bijna 17 jaar onze vorige Am. Staff. moeten laten inslapen. Ze was op. We hadden besloten om het eerste jaar geen hond meer te nemen. Tot ik Pipa zag voorbij komen op Facebook. Een vereniging die zich bezighoudt met het herplaatsen van Staffords had haar foto gedeeld. Ze waren dringend op zoek naar een opvanggezin of eventuele adoptant. Ik was op slag verliefd. Kelly was in eerste instantie niet overtuigd. Ze kon niet blijven bij haar oude eigenaars omdat ze zich niet met de andere teef (kruising stafford met herder) verstond.

Het was al enkele keren uitgedraaid op een aanval van de andere teef op Pipa. Ik kon Kelly overtuigen om Pipa op te vangen. Na het sturen van een mail, kregen we bezoek van iemand van de stichting. Ze vertelde ons dat we geschikt waren, maar er waren nog 2 andere kandidaten zonder andere huisdieren. Deze kregen voorrang. Diezelfde avond stuurde de dame me dat Pipa opnieuw aangevallen was en echt dringend weg moest. Wij waren haar enige hoop.

Zo zijn we dan uiteindelijk ons meisje gaan halen. De eerste 2 weken ging het prima. Pipa was super lief met ons, het bezoek en negeerde inderdaad andere honden tijdens het wandelen. Dit was echter alleen door angst en onzekerheid. Maar hoe meer Pipa zich thuis voelde, hoe meer ze haar eigen wil liet zien. Ze begon uit te halen naar andere honden tijdens het wandelen en op een gegeven moment zelfs naar mensen. We hadden toen al besloten dat Pipa haar gouden mandje had gevonden en gingen dus op zoek naar hulp.

We wisten al dat Pipa niet agressief was maar wel heel angstig. De gedragstherapeute die we gecontacteerd hadden vertelde ons enkel goed gedrag te belonen en slecht gedrag te negeren. We hebben dit proberen op te volgen met als resultaat dat Pipa haar gedrag nog erger werd. Het kwam zelfs op een punt dat ze wilde bepalen wie er bij ons binnen mocht. We zaten met de handen in het haar. Opnieuw begon de zoektocht naar iemand die ons kon helpen.

Na wat verder zoeken verscheen Motico al snel op mijn computerscherm. Al snel mochten we met Pipa langsgaan om kennis te maken. Ook Kenneth zag in Pipa wat wij zagen, geen agressie maar angst. De beslissing om Pipa op interne training te sturen was dan ook snel gemaakt. Omdat Kenneth Pipa de tijd wilde geven die ze nodig had, is ze vier weken in plaats van drie, bij hem geweest. Ze wilde de eerste week enkel maar knuffelen met Kenneth’s vriendin. ☺

Na twee weken mochten we ons meisje een eerste keer terug zien. Ze was al heel wat zelfzekerder en haalde tot onze verbazing niet uit naar de andere honden. Pipa is na haar verblijf bij Motico verandert van een uiterst angstige hond naar een hond die steeds meer zelfzekerder wordt. Ze heeft plezier in de wandelingen en oefeningen die we dagelijks doen. Zelfs zonder leiband wandelt ze vlak bij ons (als ze vrij is) of aan de voet. Dit is iets wat we zonder Kenneth nooit gedurfd hadden. Ook wij hebben opnieuw plezier om wandelingen met haar te maken, zelfs drukke plaatsen zoals een markt, vermijden we niet.

Wat we nooit voor mogelijk hadden gehouden, is toch gebeurt. Pipa heeft nu zelfs een Am. Staff. vriendinnetje om mee te gaan wandelen. Spelen met elkaar lukt nog niet, maar het wandelen samen en elkaars gezelschap vinden ze beiden leuk. Ze delen zelfs dezelfde deken. ☺

Door veel te wandelen en te trainen, bloeit Pipa steeds meer open. We moeten met Pipa samenwerken om ons gekregen resultaat te behouden, Pipa nog zelfzekerder te maken en haar nog meer vertrouwen te geven in mensen en honden. En belangrijk: we gaan nog wekelijks naar de les waar we trainen op socialisatie en kunnen op hulp rekenen wanneer we deze nodig hebben.

8 apr

image01